Hij danste, dirigeerde en omspeelde, maar bovenal genoot hij. Hij genoot intens van de bal aan zijn voet, het zoeken naar de oplossing en het vinden van de weg naar de goal. Andrés Iniesta was een artiest pur sang, een artiest op voetbalschoenen en met een rood-blauw shirt wapperend om zijn schouders. Als je het op fysieke kracht niet wint, moet je zorgen dat je je tegenstander op een ander vlak de baas bent. En dat deed Andrés. Op techniek, gevoel, intelligentie en handelingssnelheid was de kleine middenvelder zijn grote opponenten jarenlang een stapje voor. Samen met zijn compagnons Xavi en Busquets was Andrés een van de belangrijkste radartjes in het tiki-taka netwerk waarmee FC Barcelona haar tegenstanders tot waanzin dreef. Tik, tak, tik, de bal ging razendsnel van voet naar voet. Want dat kon de stille Andrés als geen ander, spreken met zijn voeten. Voetbalfans gaan staan voor de doelpunten van Messi en Ronaldo, maar de schoonheid die Iniesta in zijn spel legde doet daar niet voor onder. De manier waarop hij passeerde en in moeilijke situaties áltijd de goed oplossing vond, is een kunstvorm op zichzelf.
Dit is een laatste ode aan Andrés, die FC Barcelona na dit seizoen verlaat. Hij dompelde Oranje in rouw door in 2010 de WK-finale in het voordeel van Spanje te beslissen, maar niet veel mensen lijken de kleine middenvelder dat nog kwalijk te nemen. Met zijn bescheiden persoonlijkheid en sierlijke voetbalstijl dwong Andrés simpelweg te veel waardering en bewondering af. De befaamde ‘la croqueta’, de passeerbeweging waarmee Michael Laudrup zijn tegenstanders destijds als lantaarnpalen omspeelde, voerde Andrés tot in de perfectie uit. Schitterend, magistraal. Alles wat Andrés deed leek in een tempoversnelling te gebeuren, of de tegenstanders leken juist ineens in slow motion te bewegen. Hij onttrok zich aan de chaos van rennende, tackelende, strijdende en ploeterende mannen door zijn eigen spelletje te spelen. Een ongeëvenaard spelletje waar Andrés absoluut de beste in was.
Tekenend voor Andrés was het prachtige moment, lang na het laatste fluitsignaal van zijn laatste wedstrijd voor Barça, waarop hij moederziel alleen op de middenstip om zich heen zat te kijken. In zijn Camp Nou, waar hij jarenlang over het veld dartelde, waar nauwelijks licht meer brandde en nog slechts een handvol medewerkers aanwezig waren. Hij moet de behoefte hebben gehad om ook in stilte en voor zichzelf nog even afscheid te kunnen nemen van zijn podium, in plaats van voor honderdduizend uitzinnige supporters. Nog één keer nam hij alles goed in zich op, want alleen zo kon Andrés zijn carrière bij FC Barcelona afsluiten. Op zijn eigen manier en anders dan de anderen. Precies als de manier waarop Andrés voetbalde en ons liet meegenieten.
Schijnbeweging 