Achttien lange jaren zaten er tussen het kampioenschap van 1999 en het behalen van de titel in 2017. Waar talloze spelers kwamen en gingen, bleef het Legioen onvermoeibaar van een kloppend hart voorzien. Opeenvolgende seizoenen waren gevuld met een mengeling van hoop, trots en uiteindelijk teleurstelling, met onmogelijke dieptepunten als een naderend faillissement en een genadeloze 10-0 nederlaag in Eindhoven. Alle opmerkingen die iedere Feyenoordsupporter te horen kreeg, over vergane glorie en het gehoon dat daarmee gepaard ging, maakten het Feyenoordgevoel alleen maar sterker. De trots bleef in de achttien lange jaren namelijk altijd bestaan, het heilige Feyenoordvuur dat in iedere Feyenoorder brandt, bleef aangewakkerd. Als er in de wereld één groep is die tegenslagen kan verwerken, zijn het de Feyenoordsupporters. Na de genoemde nederlaag in Eindhoven was de Kuip een week later uitverkocht. Weer die trots die de kop op kwam steken. Wij zijn Feyenoorders, wij geven niet op. Nooit. En er was één ultieme droom die de trots en de volharding van de supporters meer levend hield dan ooit: het kampioenschap.
Het was dan ook een legendarisch moment toen Dirk Kuyt, dit keer zonder aanvoerdersband maar gehesen in een donker pak, op het bordes aan de Coolsingel stond en met de schaal richting de hemel reikte. Op dat moment volgden in heel Nederland de aanhangers van Dirk Kuyt zijn voorbeeld, op de Coolsingel en op elke andere plek waar zich op dat moment een Feyenoorder bevond. Duizenden en duizenden armen gingen de lucht in, als een vloedgolf die zich van elke Feyenoordsupporter meester maakte. Het was een moment dat onmogelijk veel emoties tegelijkertijd met zich meebracht, een moment dat de ultieme afsluiting was van Dirks’ droom. Een droom die hij deelde met alle Feyenoordsupporters, maar bovenal een droom die vooraf ging door een ultieme beproeving van het geduld. Tot 14 mei 2017, toen Dirk Kuyt besloot om zijn droom waar te maken en er zelf de held in speelde.
Het was nét na half drie ’s middags in een werkelijk zinderende Kuip. Alle herinneringen aan het moment dat Dirk Kuyt zijn eerste van de middag tegen de touwen aanjoeg zijn gehuld in een roes, mogelijk ook door de dikke laag van rook die op dat moment nog in de Kuip hing. De bal werd in zijn richting gegooid, maar ogenschijnlijk was de tegenstander de baas over de situatie. Hoe snel de rollen in het leven kunnen omdraaien werd geïllustreerd toen Dirk in de nek bleef hijgen van de tegenstander. Alsof er een script werd gevolgd gleed de verdediger uit en trad Dirk in een rol waarin hij de meester over de situatie werd. Een korte, snelle blik naar links leerde hem dat hij zijn eigen geschiedenis zou gaan schrijven, nu het afspelen van de bal geen logische optie bleek. Zelden heb ik een man wiens zelfvertrouwen eerder dat seizoen geknakt werd door beslissingen van de trainer, terecht of onterecht, met zoveel overtuiging een bal achter de doelman zien schieten. De Kuip had één seconde lang collectief haar adem ingehouden, maar alle vreugde, alle opluchting én al het verdriet kwamen tot een uitbarsting terwijl de bal van Dirk nog langs het net scheerde. Door de rook heen trok hij richting zijn publiek, voor wie hij zijn armen spreidde en zich op schitterende wijze liet toejuichen door duizenden en duizenden gelukzaligen.
Op het eerste gezicht stond hij daar koelbloedig, alsof hij altijd al had geweten dat alles op 14 mei 2017 exact zou zo lopen als het gedaan had. Schijn bedriegt. Dirk moet van binnen aan het kolken zijn geweest. De wetenschap dat hij zijn Feyenoord op voorsprong had geschoten in de kampioenswedstrijd, moet bijna onverdraaglijk mooi zijn geweest. Twee doelpunten en daarmee zijn hattrick completerend later vingen de camera’s hem toen het besef van het kampioenschap binnendrong. De scheidsrechter floot en Dirk zakte door zijn knieën. Zijn gezicht was verborgen in zijn handen, toen zijn tranen doorbraken en hij zichzelf in de nadagen van zijn carrière tot symbool had verworven voor het vijftiende landskampioenschap van Feyenoord. Een grandioze prestatie, eigenhandig geleverd, en ook hij kon het even niet meer bevatten.
Enkele dagen na het kampioenschap sloeg Dirk Kuyt zijn jongensboek dicht, toen hij verklaarde dat de kampioenswedstrijd zijn laatste was geweest als profvoetballer. Tijdens zijn 36e levensjaar had hij zijn absolute hoogtepunt bereikt en zijn droom, eentje die eigenlijk niemand had durven dromen, waargemaakt. Een mooier afscheid was niet denkbaar, niet voor hem en niet voor ons, de supporters.
Bedankt, Dirk, uit de grond van onze harten.
Schijnbeweging 